Even voorstellen!

Mijn naam is Sanne Menger ik ben 22 jaar oud en ben op dit moment voor de 4de keer opgenomen in het Nederlands Astmacentrum in Davos. Op deze blog hou ik jullie op de hoogte over mijn opname. Zo kun je lezen hoe een dag er voor mij uitziet en neem ik jullie mee in mijn revalidatie ontwikkelingen.

Veel lees plezier!

 

 

Blog 1, De eerste week

De eerste week zit er alweer op. Natuurlijk wist ik al een beetje wat ik kon verwachten aangezien ik hier al eens vaker ben geweest. Maar toch blijft het spannend want je weet niet met welke mensen je gaat reizen en je laat natuurlijk je oude vertrouwde omgeving achter. Maar heee… het is voor het goede doel.

Dag van vertrek

De dag van vertrek was een spannende dag. Samen met mijn ouders, twee zusjes en mijn vriend vertrokken we al vroeg naar Schiphol zodat we daar nog even wat konden drinken. Natuurlijk is deze dag heel erg intensief en daarom keek ik er ook wel een klein beetje tegen op. Eenmaal op Schiphol verliep alles soepel en namen we afscheid. (altijd een moeilijk momentje) Alles was heel erg goed geregeld en daarom konden we snel en gemakkelijk naar de gate. Helaas was er wat vertraging maar eenmaal in het vliegtuig waren we ook zomaar in Zurich. De verdere reis verliep helaas niet zo soepel want we kregen autopech en daardoor kwamen we s’avonds laat rond half 11 pas aan in de kliniek. Gelukkig hebben we allemaal een hele fijne kamer voor ons zelf met een ruime badkamer en niet te vergeten een geweldig uitzicht op de bergen.

Dag 1

De officieel eerste dag was erg vol gepland met afspraken want ze willen natuurlijk zo recent mogelijke uitslagen. Ik was nog erg moe van alle indrukken, de reis en moest in het begin van de week ook erg wennen en mijn plekje vinden. de volgende twee dagen vlogen voorbij en weer waren er allemaal afspraken ingepland. Op donderdag merkte ik wel al dergelijk verschil, immers alle allergische prikkels zijn hier niet hoog in de bergen. Hierdoor had ik voor mijn gevoel al meer lucht en voelde ik mij al wat fitter.

“je zit op de goede plek”

Langzaamaan begon ik iedereen wat te leren kennen en werden er al wat gezellige gesprekken gevoerd. Gelukkig zijn hier veel gezellige en leuke mensen waar ik goed mee op kan schieten en kletsen. Vrijdags had ik dan mijn eerste evaluatiegesprek om te bekijken wat mijn doelen voor deze opname gaan worden en wat de uitslag van alle testen was. Ook al weet je natuurlijk dat het niet heel goed met je gaat maar toch waren de uitslagen wel weer een duidelijke boodschap. Ik ben hier niet voor niks. Zoals mijn moeder mij vertelde “je zit op de goede plek”

Bezoekje

Zaterdag mochten we voor het eerst uit de kliniek en gingen we met een groepje naar het dorp om boodschappen te doen. Wat was het fijn om even lekker naar buiten te mogen. In de middag voelde ik toch wel dat het misschien nog een beetje veel was en moest ik daarom uitrusten en even bij slapen. Maar ook dit hoort erbij. We hebben het weekend gezellig afgesloten en hebben met zijn allen en een film gekeken in de gezamenlijke woonkamer.

Vanaf deze week begint mijn behandeling echt en mag ik lekker gaan beginnen met sporten. Ik heb er alle vertrouwen in dat ik weer op mijn best thuis mag komen!

 

 

Blog 2, Eindelijk van start

Nu begint het toch echt!

Wanneer je opgenomen wordt in het NAD is de eerste week altijd vreselijk intensief zoals jullie in mijn vorige vlog konden lezen. Je moet nog heel erg bijkomen en acclimatiseren ook mag je nog niet sporten of van het terrein af. Dit is natuurlijk logisch aangezien ze simpelweg niet weten hoe iemand en iemand zijn lichaam/astma gaan reageren op het hoogteverschil. Maar wanneer de eerste week om is kun je voor je gevoel toch echt van start. Ik kon niet wachten tot ik de sportschool in mocht. Zelf sportte ik een jaar geleden nog 5 a 6 keer per week intensief in de sportschool en dit mis ik dan ook verschrikkelijk.

Grenzen leren kennen

Daar was dan de Maandag waar ik zo naar uitkeek. Eerst een gvo (workshop) over de opname en wat we kunnen verwachten. Vervolgens een gesprek met de diëtiste. Ik heb veel voedselintoleranties en allergieën waar ik rekening mee moet houden dus is het belangrijk dat alles goed geregeld is. De keuken hier kookt heel erg gevarieerd en maakt veel alternatieve gerechten voor mij, hierdoor kom ik niks te kort en het is ook nog eens lekker. In de middag mocht ik voor het eerst naar de fitness. Ik wist al dat ik na ongeveer 4 a 5 maand niet gesport te hebben het waarschijnlijk zwaar zou krijgen. Uiteindelijk valt het toch altijd tegen omdat ik geen conditie, uithoudingsvermogen en energie meer heb. Wat kun je dan balen als het toch niet helemaal wil lukken. Maar het positieve is natuurlijk wel dat ik toch een uurtje ben geweest en elk (klein) stapje is er één. Het is ook heel erg belangrijk om in het begin niet te hard van stapel te lopen want het heeft nu eenmaal tijd nodig. Één van de doelen is om mijn grenzen weer goed te leren kennen.

De eerste wandeling

Toen ik de dinsdag wakker werd begon het toch niet zo soepel als ik had gehoopt. Ik had wat slecht geslapen en voelde mij niet heel fit. Toch ging ik lekker ontbijten en besloot ik om met de eerste wandeling in de opname mee te gaan, frisse lucht zou vast goed doen. Toen we eenmaal bij de Davosersee aankwamen kon mijn geluk niet op. wat een geweldig mooie plek is dit en inderdaad na een uurtje wandelen voelde ik mij stukken beter. Verder in de middag begon het te sneeuwen en tot op dit moment is het nog steeds flink bezig.

Winterwonderland

Vandaag had ik bijna geen afspraken waardoor ik in de middag lekker vrij was. We besloten om even lekker het dorp in te gaan. Toen we buiten kwamen was het geweldig mooi om te zien, het sneeuwt aan één stuk door en is er al aardig wat cm gevallen. In het dorp hebben we even wat boodschapjes gehaald en nog een verse ijsthee gedronken bij de coop. Op de terugweg moesten er toch even wat plaatjes geschoten worden want het is werkelijk een winterwonderland op dit moment. (foto’s kun je terug vinden op instagram @sanneblogt of @sannemenger. Voor vandaag verder lekker rustig aan en morgen/ vrijdag weer druk met afspraken/ sporten.

 

Blog 3, een stapje terug

Tegenslagen horen er bij

Zoals ik in het begin van de week nog zoveel zin had om eindelijk te beginnen viel dat aan het einde van de behandelweek toch wat tegen. Vanaf maandag had ik al wat meer last van verstopte holtes en was ik redelijk verkouden. Maar omdat ik dit in Nederland ook geregeld heb keken we hier niet gek van op. Tot en met woensdag kon ik redelijk doorgaan ondanks het slechte slapen en zoals jullie in mijn vorige blog konden lezen zijn we woensdag nog lekker het dorp in geweest. In de avond ga ik vaak met Daphne en charlotte creatief bezig. Zo werk ik zelf aan een soort bullet journal. Dit keer merkte ik al dat ik wat benauwder was dan normaal en dat het niet zo lekker ging. Na een slechte nacht bleken er toch wat ontstekingen in mijn lichaam te zitten. Mijn holtes zaten nog meer verstopt en zelfs twee neussprays + 4 keer per dag neusspoelen wou dit niet verhelpen. Ook werd na het luisteren van de longen duidelijk dat het niet helemaal klonk zoals dit zou moeten. Dit was dan toch wel weer een grote tegenslag.

Alle hens aan dek

Het werd al snel duidelijk dat er wat actie moest worden ondernomen want zo kon dit ook niet door gaan. Ik ben van Foster 100×6 naar 200×6 gegaan en dit moet ik dan ook 3×3 daags innemen. Omdat de Foster 200 echt nog beter de ontsteking aanpakt werd het dan waarschijnlijk makkelijker om alles snel te verhelpen. Hiernaast moet ik op dit moment 4 tot 6 keer per dag vernevelen.

Dikke pech

Ondanks dat ik het rustig aan had gedaan was het toch van mijn holtes naar mijn longen gezakt. Donderdag moest ik verder rustig aan doen en mocht ik helaas niet zwemmen. Zelf vond ik dit niet zo erg want ik was heel erg moe dus heb het grootste gedeelte van de dag in bed gelegen. Vrijdag mocht ik gelukkig wel rustig aan naar de fitness. Natuurlijk was ik het liefste gelijk weer helemaal van start gegaan maar ik moest toch echt even de krachttraining laten voor wat het was. Maar hee… Ik heb ik in ieder geval even lekker mogen bewegen. Ook kreeg ik een flutter van de fysiotherapeut. Dit zorgt ervoor dat al mijn slijm los komt na het vernevelen en sporten.

Weer de goede kant op

Op één (waarschijnlijke) reactie op het eten na gaat het sinds gister langzaamaan beter. Ondanks dat het niet verstandig was om op het uitje mee te gaan naar een stad een paar uur verder mocht ik gelukkig wel even het dorp in. Ik moet zeggen met dit mooie weer en de lekkere warme zon was ik super gelukkig dat ik even erop uit mocht. We zijn met een groepje naar de bolgen geweest (onder de skipiste) en hebben daar van het zonnetje genoten. Gelukkig merk ik dat de medicatie goed zijn werk doet en gaat het weer de goede kant op, ook zijn de holtes weer een stuk rustiger. Dit nog even tot maandag volhouden en dan weer overleg met de arts. Duimen dat ik volgende week weer mag beginnen met het programma. Nu nog even bijkomen en vanavond weer gezellig aan de knutsel.

 

 

Blog 4, let’s do this

Weer de goede kant op

Zondag mocht ik mee met de wandeling. Voor het eerst sinds ik hier ben geweest vielen er bakken met regen. Maar ondanks dat was het heel fijn om even te mogen wandelen en een frisse neus te halen. Gelukkig gaat het sinds zondag ook echt een stuk beter. Het vernevelen sloeg goed aan en mijn holtes werden weer een stuk rustiger.

Nieuwe ronde nieuwe kansen

Het was weer maandag en natuurlijk was dit een spannende dag voor mij want we gingen bekijken of ik mocht afbouwen met de medicatie. Gesprek met de longarts gehad en gelukkig mocht ik beginnen met vermindering van de verneveling en mocht de otrivin (neusspray) ook stop gezet worden. Ik kon weer naar de fitness dus was natuurlijk super blij. Dinsdag begon de dag met een mooie wandeling over de hoge promenade. Ondanks de grote sneeuwbuien kwamen er heel veel eekhoorns naar buiten en dezen aten dan ook gewoon uit onze handen. (foto’s hiervan staan op @sanne.blog gemaakt door Daphne en Bianca).

Jezelf tegenkomen hoort er bij

Deze week kon ik dan ook eindelijk beginnen met zwemmen. Het fijne van dit zwembad is dat het chloor vrij is en ik er dus geen last van heb met mijn eczeem. Ondanks dat het sport gedeelte super soepel ging deze week en ik in de eerste 2 weken al 4 kilo ben afgevallen. Was dit wel een week waarbij ik mezelf veel tegen kwam. Je krijgt hier zoveel gesprekken met artsen, fysiotherapeuten, bewegingstherapeuten. Maar ook met een psycholoog, PM-ter, en een maatschappelijk werker. Begrijp me niet verkeerd want het is heel erg fijn dat er zulke mensen voor je zijn. Dit heb ik namelijk ook wel nodig zo af en toe. Je realiseert hier toch meer wat je ziekte inhoudt en dat het niet zomaar wat is. Maar ook door je ziekte kun je onzekerheden krijgen of zoals in mijn geval is het niet in controle hebben van mijn gezondheid iets waardoor ik een grote controle wil hebben over de rest van mijn leven. Dit is natuurlijk niet een groot probleem maar wel wanneer het te dwangmatig of perfectionistisch gaat worden. Wanneer zoiets boven tafel komt is het toch wel confronterend ook al weet je dit natuurlijk wel een beetje. Dan komen alle vragen waar komt dit vandaan en wat gaan we eraan doen. Ik weet zeker dat ik hier op de goede plek zit zowel voor mijn luchtwegen, holtes, eczeem, allergenen maar ook van het accepteren en omgaan van/met mijzelf en mijn ziekte.

Goed gevoel over afgelopen week

Al met al, wat een fijne week was dit. Ik heb echt het gevoel dat het nu de goede kant op gaat en ik nu dan toch echt ben begonnen met weer omhoog krabbelen. Vanaf vandaag mag ik zelfs nog meer mijn medicatie afbouwen naar minder dan waarmee ik binnen ben gekomen. Dus dit is al een grote stap in de goede richting. Ook wil ik iedereen heel erg bedanken voor de lieve kaartjes, berichtjes en appjes die ik van jullie heb gekregen. Dit doet mij super goed!

 

Blog 5, weer even geleden

Op avontuur

Hallo allemaal, het is al weer even geleden dat ik een blog heb geplaatst. Het was een erg drukke anderhalve week. Zondags heb ik met Charlotte het bospad gelopen. Het was een fanatische wandeling waarbij je zo op het dorp uit kijkt. Halve wege zouden we via de andere kant terug lopen maar we kwamen erachter dat het nu geen wandelpad maar een skipiste is. Ik dacht we zijn al dichtbij dus een klein stukje over de piste is geen probleem…. nou dat bleek nog een opgave en we wisten even niet zeker of we goed gingen maar uiteindelijk kwamen we weer netjes op tijd voor de lunch in de kliniek aan.

Drukke afspraken

Het was een drukke week waarbij ik elke dag veel afspraken had, dus veel tijd tussendoor was er niet. Ook dit was weer een week waar ik mezelf tegen kwam, ik zat met vragen over hoe thuis verder. Gelukkig zijn zo goed als alle voorbereidingen voor wanneer ik straks naar huis ga klaar. Wat ik heel erg fijn vond is dat ik heel erg veel over mijn astma heb geleerd. Wat houdt het allemaal in, wat betekent alles en natuurlijk om de fases te herkennen in mijn astma actie plan.

Bewegen

Waar ik het beste aan kan merken dat alles de goede kant opgaat is mijn conditie. Elke dag kan ik een stukje verder lopen en fietsten. 10 km in een half uur kon ik bij binnenkomst alleen nog maar over dromen en nu doe ik dat elke ochtend om de dag te beginnen. Natuurlijk sporten we hier heel erg veel dus daar door bouw je ook sneller wat op. Maandags en vrijdag de fitness, dinsdag de grote wandeling, twee keer per week zwemmen en in het weekend leuke uitjes/ wandelingen.

Fijne uitjes en mensen

Door alle fijne mensen hier zit ik steeds meer op mijn plekje en voel ik mij zeer welkom. Afgelopen weekend zijn we zaterdag wezen zwemmen in het dorp. Het was heerlijk weer met een warm zonnetje. Hierdoor konden we in de zon liggen en van het verwarmde buitenbad genieten. Zondag zijn we naar Monstein geweest. Dit is een van mijn favoriete dorpjes in de omgeving met echt een fenomenaal uitzicht. Ook deze dag was het prachtig weer en konden we genieten van het zonnetje.

Antibiotica

Helaas zitten mijn holtes nog steeds tegen en na 3 neussprays uit te hebben geprobeerd zijn we begonnen met een antibiotica stootkuur van 5 dagen. Mijn neusholtes gaan eindelijk weer een beetje open dus ik heb er vertrouwen in dat het snel nog beter word. Deze week zit ik al weer op de helft en heb ik de tussen evaluatie. Dat houdt in longfuncties, vragenlijsten en natuurlijk kijken met het team hoe ik zit qua doelen/ wat kan ik nog allemaal bereiken in mijn tijd hier. Spannend! maar ik ben heel benieuwd…. Ik hou jullie op de hoogte!

 

 

Blog 6, het einde is inzicht!

Positieve tussenevaluatie

Het is al weer even geleden dat mijn laatste blog online werd geplaatst. Het was erg druk maar ik ben ook goed vooruitgegaan. In de 5de week hadden we onze tussen evaluatie week. Dat hield in: Longfunctie/ testen en aan het einde van de week een tussenevaluatie gesprek met de longarts en zoco. Vanaf die week had ik eindelijk het gevoel dat het de goede kant op ging en dat ik mijn plekje heb gevonden. Tuurlijk het heeft even tijd gekost maar dat geeft niet. De tussen evaluatie was erg positief. Alle cijfers gaan de goede kant uit en ook mijn conditie/energie had al grote stappen gemaakt. Dus het advies: lekker zo door gaan en een nog beter basis leggen was zeker goed nieuws voor mij.

Spannende tijden

Natuurlijk speelt er nu al een tijdje alle onzekerheid om het corona virus en ook hier is dat dan toch een onderdeel wat ze goed in de gaten houden. Iedereen was in het begin een beetje zenuwachtig en gestrest over het feit van wat als het hier komt en zijn wij toch echt een gevoeligere groep. Gelukkig is nu duidelijk dat dat in principe niet het geval is maar natuurlijk moeten we altijd goed opletten. Wel moeten we helaas bepaalde uitjes en situaties mijden. Zo kon ons uitje naar landgard helaas niet door gaan. Dit omdat er zoveel mensen komen (het is een soort Batavia stad) en zo’n plek is dan een risico plek. Ook kijken we uit voor plekken waar veel mensen tegelijk komen maar dit is natuurlijk voor onze eigen veiligheid.

Vriendinnetje weer naar huis

Als je zo lang 24/7 met iemand optrekt is het natuurlijk logisch dat je goede banden opbouwt. Dat heb ik met Charlotte. We zijn bijna net zo oud en zitten natuurlijk in hetzelfde schuitje. Soms het je gewoon personen waar het gelijk mee klikt en dat heb ik dus met haar. Jammer genoeg zat zij in het groepje voor mij en die gingen dus afgelopen maandag naar huis. Vorige week voelde dat al helemaal gek maar we hebben er nog een goede laatste week van gemaakt samen. Toen het maandag toch echt zo ver was, was het vreemd om haar en 8 andere mensen uit te zwaaien. Wanneer er 9 mensen vertrekken veranderd toch wel de hele groep. Hoe jammer het ook was, over 3 weken zie ik Charlotte al weer dus leuke dingen in het vooruitzicht. Natuurlijk kwamen er ook weer nieuwe mensen voor terug. Overdag kwamen er al 3 minder/jongeren en avonds nog eens 4 volwassen vrouwen. Ik vind het leuk om te zien hoe de hele groep dan weer veranderd en om nieuwe mensen te leren kennen.

Laatste fase van de opname

Deze week ben ik mijn 7de week alweer ingegaan. Dat houdt in de laatste 3 weken van de opname. Deze staan in het teken van alles er uit halen wat er in zit en voorbereiden om over 3 weekjes weer naar huis te mogen. Volgende week komen mijn ouder met twee vrienden en mijn jongste zusje Doutzen. Ik kan niet wachten om ze weer te zien en om te laten zien hoe het net mij gaat. In deze weken ben ik al zo erg opgeknapt dat ik nu al kan zeggen dat het een geslaagde opname voor mij is. Als mijn ouders weer weg gaan dan hoef ik nog maar een week en dan mag ik zelf ook weer lekker naar huis. Terug naar mijn vriend, vrienden, familie en ons nieuwe huisje.

 

Blog 7, Weer naar huis

Gekke tijd achter de rug

Hallo allemaal, wat een gekke dagen heb ik achter de rug. Ik krijg veel vragen van jullie dus het leek mij slim om alles even uit te leggen in deze blog. Later zal ik nog een blog schrijven over mijn algemene ervaring en een samenvatting van mijn opname in het NAD. Het belangrijkste nu is dat ik gisteren weer lekker thuis ben gekomen.

Ouders op bezoek

Vorige week waren mijn ouders op bezoek samen met mijn zusje en vrienden van mijn ouders. Het begon erg spannend omdat het eerst niet zeker was of mijn ouders nog langs kon komen. Ook in Zwitserland is het corona virus een serieuze bedreiging geworden. Zoals in een vorige blog beschreven waren er al extra maatregelen gekomen waardoor we niet meer naar drukke plekken gingen en bepaalde situaties meden. Verder mocht dit de pret niet drukken en ik was heel erg blij om mijn bezoek te mogen ontvangen. Woensdag stonden eerst nog wat afspraken gepland en daarna ben ik lekker met hun meegegaan naar het appartement. Het was heerlijk om weer eens Nederlandse kost te eten. Toen ik avonds terug kwam waren er nieuwe besluiten gemaakt. Mijn bezoek was het laatste wat mocht komen maar vanaf de maandag erna mocht bezoek uit Nederland uit voorzorg niet meer langs komen. Donderdags hebben we nog een goede dag gehad met prachtig weer, mooie wandelingen en veel gezelligheid. Toen ik vrijdag middag terug kwam werd verteld dat we vanaf nu de kliniek helemaal niet meer mochten verlaten en ook bezoek niet meer naar binnen mocht. Gelukkig had ik voor de zekerheid al afscheid genomen van het bezoek en zou ik die anderhalve week later weer zien.

Met mijn zusje Doutzen tijdens een wandeling

Onzekerheid

Het was al een gek weekend. Mensen waren in de war, bang en gefrustreerd om het feit dat we niet meer naar buiten mochten en omdat het virus steeds dichterbij kwam. Zaterdags hebben we spelletjes gedaan en hebben we geprobeerd actief te zijn door pingpong en poolen. Het hele team/ patiënten probeerde er het beste van te maken. Natuurlijk volgde wij ook al het nieuws in Nederland en we zagen dat er daar ook steeds grotere paniek ontstond. Ik kreeg toch een soort angst, wat als we de 23ste niet meer thuis kunnen komen en straks hier vast zaten. Begrijp me niet verkeerd. Ik had het er heel erg naar mijn zin maar aan het einde leef je er erg naar toe om naar huis te gaan.

Grenzen op slot

Zondag werd bekend dat alle horeca in Nederland op slot moest en er vele maatregelen werden gehanteerd tot 6 april. De grenzen om ons heen gingen op slot en ik had hier zoveel stress van dat ik mij opsloot op mijn kamer. Ik werd letterlijk ziek door alle spanningen (dit staat ook in mijn aap omdat stress een van mijn grote triggers is). Daardoor kreeg ik hoofdpijn was ik wat benauwder en ik was verkouden. Maandag zaten we allemaal in onwetendheid. Wat gaat er gebeuren? komen we nog thuis? Heeft een behandeling nog zin? De longarts kwam langs om te vertellen dat er het einde van de ochtend een bijeenkomst was en ze alles met ons gingen bespreken.

In quarantaine

Ondertussen werd ik van de gang geplukt en werd mij verteld op de kamer te moeten blijven tot de longarts langs is geweest. De longarts vertelde mij dat ik bepaalde symptomen had die op corona konden wijzen. Vanaf dat moment moest ik in quarantaine, werd er een test afgenomen en mocht er alleen tijdens nood of voor het eten verpleging bij mij in de kamer komen. Maar alleen in volledige uitrusting. Er werd verteld dat de kliniek tijdelijk gesloten wordt omdat de artsen het een te groot risico vinden om zo’n grote groep zwakke mensen bij elkaar te hebben. Ook werd door de Zwitsers de sportschool/zwembad in de revalidatie kliniek gesloten. Het werd een te groot risico nu ook in de stad in het ziekenhuis patiënten lagen. Doordat de kliniek op slot ging werd mij door de longarts verteld dat de patiënten die niet in quarantaine zaten met spoed in een grote bus met mijn allen naar Nederland gingen. Ze moesten gelijk weg omdat het niet zeker zou zijn of de vliegtuigen de dag er na nog zouden vliegen en de grenzen waren al op slot. Door grote inzet van de longartsen (zelfs een van de artsen is meegereden tot de grenzen en heeft gebeld met de ambassade) konden alle patiënten thuiskomen.

Toch naar huis?

Het was heel heftig voor mij omdat ik samen met twee andere patiënten achter bleef. Wij moesten de uitslag van de corona test afwachten. Vanaf mijn balkon zag ik iedereen weg gaan. Mensen waar ik 8 weken mee heb gezeten heb ik geen afscheid van kunnen nemen en niet wetend of ik nog naar huis kon komen. Er werd ons verteld dat het rond de 20 uur duurt voor de uitslag bekend is en daar moesten we in ieder geval op wachten. (dit is natuurlijk heel logisch en super goed dat de artsen zo goed handelen en het heel serieus namen). We zouden de dinsdag als de uitslag er snel was ook met een busje terug. Helaas liet de uitslag op zich wachten en werd ons verteld dat als we om 2 uur niks wisten ook de vlucht niet zouden redden die op dat moment nog gepland stond. Om 2 uur werden we gebeld “het spijt ons maar jullie kunnen vandaag niet naar huis, er is nog geen uitslag” Zwaar overstuur als ik was zat ik op het balkon. Alle spullen stonden al vanaf de ochtend ingepakt en klaar. zodra ik iedereen had laten weten dat ik niet thuis kon komen stormde iemand van de verpleging binnen. “SANNE de uitslag is goed we gaan NU NU weg, we weten niet of we het redden maar we gaan er alles aan doen” David de longarts vroeg of we konden vliegen en we pakten alle spullen en zijn hals over de kop naar buiten gerend. Daar kwam David met het busje aanscheuren. Verpleging stond klaar voor de vlucht en ook Jurre van de activiteiten begeleiding stond klaar. Noodmedicatie werd meegegeven en daar zat ik met nog tranen in mijn ogen in het busje. Ik kon het niet geloven. Ik ga gewoon echt naar huis. Het team stond ons uit te zwaaien en beloofde ons dat het goed kwam. Verder is de reis best soepel gegaan. We moesten op Zurich even goed doorlopen en er zijn telefoontjes gepleegd dat we echt nog mee konden, maar vanaf dat we in het vliegtuig zaten ging alles soepel en waren we zomaar op Schiphol. Daar stonden mijn lieve vriend en zusje mij al op te wachten. Door alle inzet en doorzetten van de longartsen en de rest van het team ben ik nu lekker thuis. Ik ben het iedereen heel erg dankbaar. Wat een super team die echt hun handen in het vuur hebben gestoken voor ons.

Rust

Nu vooral bijkomen, alles een plekje geven en verwerken. Deze weken krijg ik nazorg en via Skype kunnen alle gesprekken alsnog plaats vinden. Ik hou jullie op de hoogte maar voor nu lekker genieten met mijn vriend en familie.