Sjoerd Scheggetman - Nederlands Astmacentrum Davos | Zwitserland

Ik zal me eerst even voorstellen: Mijn naam is Sjoerd Scheggetman 40 jaar oud, geboren en getogen in het mooie Twentse Haaksbergen (bij Enschede). Ik ben getrouwd met mijn lieve vrouw Irma en de trotse vader van een hele mooie dochter Rimke.

Eerste opname NAD

Ik ben geboren in mei 1978 en vanaf mijn geboorte had ik last van huidproblemen, toen ik 4 jaar oud was is er bij mij astma geconstateerd. In het begin was het voor de “standaard” dingen zoals huisstof, huisdieren en hooikoorts. Tot mijn 18de ben ik onder behandeling geweest van een kinderarts die alles, met ups en downs, eigenlijk wel onder controle had. In 2003 kwam ik voor het eerst, na een aantal onstabiele jaren, bij een longarts en was mijn eerste ziekenhuisopname een feit. In 2005, vlak na onze bruiloft, kwam een opname in het NAD in beeld. Na een intake en een gesprek met iemand van het NAD ben ik voor het eerst opgenomen in het Nederlands Astmacentrum Davos (in de Wolfgang kliniek). Er ging een wereld voor mij open, ik kreeg sinds jaren weer op een normale manier lucht!

Nieuwe energie

Het is natuurlijk een eind van huis maar wat daar tegenover stond was het krijgen van nieuwe energie. Naast de lucht was het een fijn verblijf met behandelaren die, waar nodig was, je een spiegel voor hielden. Toen ik naar huis ging kende ik, en mijn omgeving, mij bijna niet weer, ik zat vol energie en ik had weer zin om alles te doen. Er werd me geleerd om met mijn astma om te gaan, beter worden doet het niet maar er is me wel geleerd hoe er mee om te gaan. En dat ging ook perfect, ik kreeg een andere “schonere” baan voor 40 uur, ik kon mijn zaterdagwerk als postbode weer oppakken, en ik kon ook nog mijn sociale dingen oppakken. Kortom het was een groot succes.

Nieuwe opname NAD

Vijf jaren ging het eigenlijk heel erg goed (wel af en toe een opname en kuren), maar in 2011 ging het weer achteruit en in 2012 ben ik weer opgenomen in het NAD. In Nederland was mijn astma weer onstabiel geworden, dit kwam mede door omstandigheden thuis (mijn moeder kreeg borstkanker). Doordat het zo goed ging ging ik soms over mijn grenzen, een soort overmoedigheid (en een beetje ontkenning dat je wat mankeert). Gelukkig kreeg ik van mijn zorgverzekering snel toestemming voor een nieuwe opname in Davos. In deze opname heb ik veel geleerd, met behulp van de therapeuten, over mezelf. Hoe zit ik in elkaar wat kan ik en hoe accepteer ik mezelf. Toen ik terug kwam moest ik gekeurd worden door het UWV, hieruit kwam dat ik, gelukkig, nog 30 uur mocht werken en gelukkig kon dat bij mijn werkgever. Mijn bijbaan als postbode op de zaterdag moest ik opgeven. Toen vond ik het heel erg, maar achteraf gezien had ik het misschien wel eerder moeten doen.

Goede jaren
In de volgende 6 jaar (tot aan nu) ging het eigenlijk best goed. De 30 uur werken ging eigenlijk heel goed. Ik heb een goed sociaal leven, fijne vrienden, kennissen, familie en buren. De ondersteuning die ik van mijn ouders, zus en zwager (de vele kaarten die ik van haar heb gekregen in al mijn opnames kosten al een klein fortuin J) maar ook van mijn schoonouders, zwagers en schoonzus zijn geweldig. Maar het belangrijkste is dat ik een schat van een vrouw heb die alles maar moet doorstaan en waar ik in maart van 2018 ook ons 12 ½ jaar huwelijk heb mogen vieren. Ook al ziet de omgeving dit niet altijd maar misschien heeft zij het soms wel moeilijker dan ik zelf! Samen met haar hebben we ook 1 van de mooiste meisjes van Haaksbergen, onze trots! Ook ben ik heel erg blij dat ik met een wetenschappelijk onderzoek mee heb kunnen doen (TASMA studie), wat wel heel veel energie heeft gekost.

Opname NAD
Op dit ogenblik (18 juni 2018) ben ik weer in Davos (nu in de Clavadel kliniek) en ben best wel dankbaar dat ik weer hier mag zijn om weer op te knappen. Ik heb me erbij neergelegd dat het waarschijnlijk wel zo zal blijven dat ik ongeveer 1x in de 6 jaar hier zal verblijven. De 7 weken dat ik nu verblijf hier hebben er voor gezorgd dat ik alweer een stuk ben opgeknapt. Ondanks de inkrimping van het NAD is het niveau van zorg erg hoog en doen de medewerkers van het NAD er alles aan om het verblijf hier in de kliniek optimaal te benutten zodat je zo goed mogelijk weer naar huis kunt. Wanneer je de kans krijgt om hier te revalideren, grijp deze aan, gebruik de mogelijkheden die het NAD je bied en het belangrijkste: Geniet van de gezonde lucht en de betoverende omgeving!

Sjoerd Scheggetman