Marieke heeft als longarts in opleiding 3 weken stage gelopen bij het Nederlands Astmacentrum in Davos.

Profiel:
Marieke Drijver-Messelink –  33 jaar – Getrouwd – Moeder van twee dochters (6 en 4) – Houdt van: werken met mensen, natuur, hardlopen, goed boek, goed glas wijn.
Opleidingen:
2011-2018 Opleiding Longziekten en Tuberculose Martini Ziekenhuis Groningen
2005-2010 Opleiding Geneeskunde Rijksuniversiteit Groningen
2004 Propedeuse Biologie Rijksuniversiteit Groningen
2003 VWO, Lambert Franckens College te Elburg

Marieke Drijver | Nederlands Astma centrum Davos

Hoe kwam je erbij om stage te komen lopen in het NAD?
Ik heb me in het laatste jaar van mijn opleiding verdiept in het aandachtsgebied ernstig astma, waarbij ik onder andere drie maanden in het astma expertise centrum in Leeuwarden heb gewerkt. In maart was ik op de astma-cursus voor longartsen in Davos, daar raakte ik ontzettend onder de indruk van de hooggebergtebehandeling! Zo belandde ik twee maanden later met man en kinderen in Davos.

Wat was jouw indruk van het werk als longarts in het NAD?
Ik vond het werk inhoudelijk verrassend leuk en uitdagend. Naast de zorg voor uitermate complexe patiënten ben je ook in overleg met verwijzers en met zorgverzekeraars. Soms is het een puzzel om te achterhalen welke diagnostiek er allemaal al heeft plaatsgevonden bij een patiënt, wat dat betreft ben je afhankelijk van wat je toegestuurd krijgt. Wat je daar treft in Davos is een hele andere setting dan in het ziekenhuis. Je bent daar alleen met ernstig astma bezig en je wordt niet afgeleid door andere longziekten. De casuïstiek die je ziet in Davos is ingewikkeld, interessant en uitdagend. Soms loopt een collega longarts in Nederland helemaal vast met een patiënt en dan kom je niet verder. In de prikkelarme omgeving van het hooggebergte knappen mensen zienderogen op waardoor je beter helder kunt krijgen wat er nou precies speelt. Je hebt langer de tijd voor een patiënt, waardoor je de puzzel beter kan oplossen. Waarom is het astma zo slecht? Wat zijn de triggers waardoor het astma zo onrustig is? En vooral: hoe kunnen we voorkomen dat het opnieuw zo slecht gaat.

Vaak speelt er meer mee dan ‘alleen’ een medische aandoening, hoe vind je dat?
Mensen die worden verwezen naar Davos moeten voldoen aan de criteria van ernstig astma. Ze hebben al een lange tijd te maken met een ernstige chronische ziekte en dit heeft een enorme impact op het leven van een patiënt. Hierdoor is het bijna logisch dat er vaak ook problemen zijn ontstaan op psychosociaal vlak. Ik krijg daar niet zo snel ‘jeuk’ van, het is juist interessant te achterhalen wat er aan deze problemen ten grondslag ligt. Mensen hebben altijd een reden waarom ze zijn zoals ze zijn! In een ziekenhuis setting heb je vaak niet voldoende tijd om je hierin te verdiepen. In Davos is het echter een belangrijk onderdeel van het behandeltraject! Hierbij is de multidisciplinaire behandeling van groot belang.  Het laagdrempelige en regelmatige overleg met elkaar als team in het NAD is een groot pluspunt. Daarnaast kun je door meer ruimte en tijd voor de patiënt beter een vertrouwensrelatie opbouwen met je patiënten, waardoor je veel meer kunt bereiken.

Welke casus is je het meest bijgebleven?
Er is veel indrukwekkende casuïstiek voorbij gekomen. Een casus die me erg is bijgebleven betreft een patiënt die na een langdurige IC opname in Nederland een beeld van astma had ontwikkeld en eigenlijk slecht bleef. Ondanks vele verschillende behandelingen kwam er maar geen verbetering, uiteindelijk raakte deze patiënt onder langdurig behandeling met hoge doseringen prednison bedlegerig. Zo werd deze patiënt naar Davos gestuurd. Mijn eerste indruk zou eerlijk gezegd zijn: deze patiënt is helemaal niet revalideerbaar. Maar alleen al door in het hooggebergte te zijn knapte deze patiënt op, terwijl er eigenlijk geen grote interventies werden gedaan. Doordat patiënt opknapte kon er gestart worden met revalidatie. De prednison kon worden afgebouwd en de patiënt liep weer over de gang achter een rollator. Indrukwekkend! Onder het afbouwen van de prednison kwamen er weer astma klachten naar voren en werd duidelijk dat er sprake was van eosinofiele inflammatie. Nu was er een duidelijke diagnose: eosinofiel astma, hierop kon een helder astma behandelplan worden opgesteld. In Nederland werd de diagnostiek bemoeilijkt door de slechte toestand waarin patiënt steeds was en in die conditie had revalidatie in Nederland überhaupt niet plaats kunnen vinden.

Wat is de toegevoegde waarde van een hooggebergte-stage?
Als je je aan het eind van je opleiding wilt verdiepen in ernstig astma dan is een stage in het NAD van absolute meerwaarde. Ik had al een 3e lijns longrevalidatie stage in Nederland gedaan waar ik zeker veel heb geleerd. Dit was toch voornamelijk gericht op COPD, het omgaan met de ziekte en de beperkingen. Ook daar staat de multidisciplinaire behandeling centraal. Bij ernstig astma ben je deels ook gericht op het omgaan met de ziekte, maar daar kun je vaak nog een enorme verbetering bereiken. Je moet echt puzzelen: wat maakt het astma bij deze patiënt zo ongecontroleerd, welke factoren spelen daarbij allemaal een rol. En dat maakt het nou zo leuk en uitdagend!
In het NAD ben je alleen maar bezig met ernstig astma, je leert daar dus heel veel over. Daarnaast is het aspect van de prikkelarme omgeving toch erg indrukwekkend om met eigen ogen te zien: patiënten knappen alleen al op door in het hooggebergte te zijn. En dàn zijn ze revalideerbaar, zodat je kunt gaan werken aan alle revalidatie doelen. En natuurlijk het maken van een astma-actieplan voor in de thuissituatie. Het is heel mooi om patiënten zo te zien opknappen.

Marieke is tijdens haar stage zo ontzettend enthousiast geworden over het werk in het NAD en wat de hooggebergte behandeling voor patiënten met ernstig astma kan betekenen, dat ze heeft besloten om in 2019 als longarts in Davos te gaan werken.
Vanaf 1 april versterkt Marieke het team in het Nederlands Astmacentrum Davos komen versterken!